چرا یک تولیدکننده خاص با تأخیرهای بیپایان در تولید مواجه میشود و دیگران همیشه قطعات بینقص تولید میکنند؟ راهحل در انتخابهای طراحی است که قبل از برش اولیه قالب انجام میشود. طراحیهای ضعیف منجر به قطعاتی با عناصر تحریفشده، قطعات رد شده و تغییرات پرهزینه در ابزارآلات میشوند که نه تنها بودجه و زمان را مصرف میکنند، بلکه هزینه زیادی را نیز به همراه دارند.
قالبگیری تزریقی پلاستیک، مواد خام را به قطعات دقیقی تبدیل میکند که در انواع صنایع - از داشبورد خودرو گرفته تا تجهیزات پزشکی - کاربرد دارند. کلید موفقیت در دانش تعامل بین اجزای طراحی با فرآیندهای تولید نهفته است.
تصمیمات طراحی که در مراحل اولیه توسعه گرفته میشوند، تعیین میکنند که آیا تولید به راحتی پیش میرود یا با مشکلات مداوم مواجه میشود. هر ویژگی - از ضخامت دیواره گرفته تا محل دروازه - بر جریان مواد، الگوهای خنککننده و کیفیت قطعه تأثیر میگذارد.
مرحله طراحی، مقرونبهصرفهترین فرصت را برای پرداختن به چالشهای تولید ارائه میدهد. تغییراتی که در طول بررسی CAD ایجاد میشوند، ساعتها طول میکشند و حداقل منابع را مصرف میکنند. اصلاحات پس از ساخت قالب نیاز به ماشینکاری فولاد سختشده دارند که هفتهها به برنامهها و هزاران دلار به بودجه اضافه میکند. انتخابهای ضعیف طراحی در طول تولید ادامه مییابند و قطعاتی ایجاد میکنند که در قالبها گیر میکنند، در حین خنک شدن تاب برمیدارند یا در بازرسیهای کیفی شکست میخورند.
ضخامت دیواره قطعات قالبگیری تزریقی معمولاً بین ۱ تا ۵ میلیمتر است. ضخامت منحصر به فرد، عیوب را از بین میبرد و حداقل زمان چرخه و مواد مورد نیاز را تضمین میکند.
قطعات با ضخامت دیوارههای مختلف به طور ناهموار سرد میشوند. قطعات ضخیم ذوب میشوند و قطعات نازک جامد میشوند و تنشهای داخلی ایجاد میکنند که منجر به تاب برداشتن میشود. برای اطمینان از یکپارچگی، ضخامت دیوارههای مجاور نباید کمتر از ۴۰ تا ۶۰ درصد ضخامت دیواره مجاور باشد.
ضخامت بیش از حد، مواد را هدر میدهد و همچنین زمان خنک شدن را افزایش میدهد - که هر دو هزینه تولید را به میزان قابل توجهی بالا میبرند. از سوی دیگر، دیوارههای کمتر از ۱ میلیمتر میتوانند تا حدی پر نشوند که منجر به تولید شاتهای کوتاه شود، زیرا پلاستیک مذاب قبل از پوشاندن تمام نواحی حفره، سفت میشود.
برای اکثر کاربردها، ۱.۵ تا ۳.۰ میلیمتر را حفظ کنید
تغییرات بین بخشهای مجاور را به حداقل برسانید
هنگام تغییر ضخامت، از انتقال تدریجی استفاده کنید
به جای افزایش ضخامت کلی، برای استحکام بیشتر، دنده اضافه کنید
فرورفتگی، مخروطی شدن جزئی روی سطوح عمودی است که معمولاً تا ۱ درجه عمق حفره هدف قرار میگیرد. این مخروطی شدن، انقباض مواد را در فرآیند خنککاری تضمین میکند و همچنین اصطکاک را در فرآیند بیرونریزی قطعه به حداقل میرساند.
اگر قطعات به درستی کشیده نشوند، در قالبها محبوس میمانند. نیروهای بیروناندازی میتوانند سطوح را خراش دهند، اجزای نازک را بشکنند یا به ابزارهای گرانقیمت آسیب بزنند. این مشکلات با سطوح بافتدار افزایش مییابند - طراحان معمولاً به ازای هر 0.001 اینچ عمق بافتدار، 1.5 درجه شیب ایجاد میکنند.
حداقل ۱-۲ درجه روی سطوح صاف اعمال کنید
برای پرداختهای بافتدار، این مقدار را به ۳ تا ۵ درجه افزایش دهید.
برای حفرههای عمیق یا ویژگیهای بلند، یک پیشنویس اضافی اضافه کنید
حفظ زوایای ثابت در کل قطعه
انتخاب رزین بر ویژگیهای مکانیکی، شرایط پردازش، نرخ چرخه و هزینههای نهایی تأثیر میگذارد. مهندسان باید تعادل مناسبی بین نیازهای عملکردی و محدودیتهای تولید و محدودیتهای بودجه برقرار کنند.
ترموپلاستیکهای معمولی شامل ABS که مقاوم در برابر ضربه است، پلی کربنات که یک ماده نوری است، پلی پروپیلن که یک ماده مقاوم در برابر مواد شیمیایی است و نایلون که یک ماده بادوام است، میشوند. همه مواد الگوی جریان، انقباض و نیازهای دمایی منحصر به فردی دارند.
مواد | حداقل دیوار (میلی متر) | حداکثر دیوار (میلیمتر) | ویژگیهای کلیدی |
ABS | 1.14 | 3.5 | مقاوم در برابر ضربه، قالب گیری آسان |
پلی کربنات | 1.0 | 4. | استحکام بالا، وضوح نوری |
پلیپروپیلن | 0.75 | 3.8 | مقاوم در برابر مواد شیمیایی، انعطاف پذیر |
نایلون ۶/۶ | 0.75 | 3.0 | مقاوم در برابر سایش، خود روان کننده |
انتخاب ماده در مرحله اولیه اتفاق میافتد اما بر تمام انتخابهای بعدی تأثیر میگذارد. رزینهای پر شده با شیشه آن را قویتر میکنند اما به زوایای بیشتری نیاز دارند و خطوط جریان قابل مشاهدهای دارند. جایگزینهای زیستی برای بازارهایی که به محیط زیست اهمیت میدهند جذاب هستند، اما میتوانند نیاز به اصلاحات فرآیند داشته باشند.
دندهها باعث استحکام بیشتر و نه حجیمتر شدن قطعات میشوند. اینها ویژگیهای دیوار مانندی هستند که به راحتی خم نمیشوند و پایداری ابعادی را افزایش میدهند. ضخامت دندهها نباید بیش از 60 درصد ضخامت اسمی دیواره باشد تا رد فرورفتگی روی سطوح مقابل ایجاد نشود.
محدودیت ارتفاع نیز مهم است. نسبت ارتفاع دنده به ضخامت اسمی دیواره نباید بیشتر از ۳ به ۱ باشد؛ در غیر این صورت، پلاستیک مذاب ممکن است پر نشود. صفحات اتصال، که همان هدف را دارند، دیوارها را در زاویهها به هم متصل میکنند و معمولاً گوشهها یا برآمدگیها را تقویت میکنند.
لبههای تیز حرکت مواد را محدود میکنند، تنش را متمرکز میکنند و ترکخوردگی ناشی از بار را افزایش میدهند. گوشههای گرد این مشکلات را برطرف میکنند و همچنین ساخت قالبها را آسانتر میکنند.
حداقل شعاع داخلی باید 0.5 برابر ضخامت دیوار مجاور باشد. شعاع خارجی برابر با شعاع داخلی به علاوه یک ضخامت اضافی دیوار است. این پیوند باعث حفظ ضخامت یکنواخت در گوشهها میشود که خنککنندگی و عملکرد مکانیکی یکنواختی را فراهم میکند.
دریچهها جریان پلاستیک مذاب به حفره قالب را تنظیم میکنند. محل قرارگیری آنها بر الگوی پر شدن، تشکیل خط جوش و ردپای قابل مشاهده دریچه پس از برش تأثیر میگذارد.
مسیرهای جریان طولانی مستلزم افزایش فشارهای تزریق هستند و ممکن است منجر به پر شدن ناقص شوند. چندین دریچه طول جریان را کاهش میدهند، اما در نقاط تقاطع جریان مواد، خطوط جوش تشکیل میدهند - این خطوط به سختی روی سطح قابل مشاهده هستند و میتوانند استحکام را تضعیف کنند.
سطوح تزئینی تا حد امکان نباید دارای دریچه باشند. دریچهها را روی سطوحی قرار دهید که قابل مشاهده نیستند، یا قسمتها یا نواحی که در یک عملیات ثانویه بریده میشوند را خط بکشید.
تلرانسها در قالبگیری تزریقی استاندارد در بیشتر ابعاد حدود +-0.003-0.005 اینچ است. تعیین بیش از حد تلرانسها هزینهها را افزایش میدهد، اما عملکرد را بهبود نمیبخشد.
انقباض مواد، محاسبه تلرانسها را دشوار میکند. پلاستیکهای مختلف با سرعتهای مختلفی منقبض میشوند - رزین بدون پرکننده معمولاً بین 0.4 تا 0.7 درصد منقبض میشود و پلاستیک پر شده با شیشه ممکن است فقط 0.1 تا 0.3 درصد منقبض شود. انقباض همچنین در قطعات مختلف بسته به ضخامت دیواره، موقعیت دروازه و الگوهای خنککننده متفاوت است.
ویژگیهای قالبگیری شده در همان نیمه قالب، در مقایسه با ویژگیهایی که از خط جدایش عبور میکنند، روابط نزدیکتری دارند. در مواردی که دقت مهم است، طراحان ابعاد کلیدی را کاملاً در دو طرف شکاف قالب قرار میدهند.
قالبگیری تزریقی پلاستیک مدرن از نرمافزارهای شبیهسازی بهره میبرد که الگوهای پر شدن را پیشبینی میکنند، نقصهای احتمالی را شناسایی میکنند و قبل از برش فولاد، مکانهای ورودی را بهینه میکنند. این آزمایشهای مجازی هزاران بار در تکرار نمونه اولیه صرفهجویی میکنند.
کانالهای خنککنندهی همدیس که از طریق چاپ سهبعدی تولید میشوند، به جای سوراخکاری خطوط مستقیم در بلوکهای قالب، هندسهی قطعه را دنبال میکنند. این نوآوری با خنکسازی یکنواختتر اشکال پیچیده، زمان چرخه را کاهش میدهد.
حسگرهای اینترنت اشیا که در قالبهای تولیدی تعبیه شدهاند، فشار حفره، دمای مواد و ثبات چرخه را ردیابی میکنند. نظارت بلادرنگ، رانش فرآیند را قبل از تولید قطعات معیوب، تشخیص میدهد.
تبدیل ایدهها به کالاهای تجاری نیازمند درک عمیقی از اصول طراحی و واقعیتهای تولید است. شرکت قالبسازی جیوی (GV Mold) با دههها تجربه در قالبگیری تزریق پلاستیک و قابلیتهای پیشرفته در طراحی قالب و ساخت ابزار، این امکان را برای شما فراهم میکند.
این تیم طراحی دقیقی را برای بررسیهای قابلیت تولید انجام میدهد و هرگونه مشکلی را که ممکن است پیش بیاید، قبل از اینکه به یک مشکل پرهزینه تبدیل شود، تعیین میکند. از تجزیه و تحلیل جریان قالب برای پیشبینی الگوهای پر شدن و رفتار خنککننده استفاده میشود تا طرحها با کیفیت بالا و کارآمد بهینه شوند. از ابزارسازی نمونه اولیه گرفته تا قالبهای تولیدی با حجم بالا، پشتیبانی مهندسی گسترده هر مرحله از پروژه را هدایت میکند.
ملاحظات طراحی برای قالبگیری تزریق پلاستیک، پروژههای موفق را از پروژههای مشکلدار جدا میکند. یکنواختی ضخامت دیواره، زوایای مناسب برای پیشنویس، قرارگیری استراتژیک دروازه و تلرانسهای واقعبینانه، همگی در قطعاتی که به طور قابل اعتمادی قالبگیری میشوند و الزامات عملکردی را برآورده میکنند، نقش دارند.
صرف زمان برای بررسی طراحی قبل از ساخت ابزار، در طول تولید سودمند است. شناسایی مشکلات در طول بررسی CAD ساعتها هزینه دارد؛ رفع آنها پس از ساخت قالب هزاران دلار هزینه دارد. قالبگیری تزریقی پلاستیک موفق نیاز به همکاری بین طراحان و تولیدکنندگانی دارد که این اصول را درک میکنند.
پروژه قالبگیری تزریقی خود را با مشاوره طراحی تخصصی در GV Mold همین امروز آغاز کنید.